Po latach beztroski i regularnym powtarzaniu “jakoś to będzie” los upomniał się o ofiarę. Najpierw szpital, największy złotoryjski pracodawca, został de facto sprywatyzowany (kontrakt i pracownicy są już związani z prywatnym operatorem a nie z publiczną jednostką). Zamiast uśmiechów na twarzach załogi widnieje żal i rozgoryczenie. Zamiast podziękowań dla decydentów pojawia się w lokalnej prasie gorzkie ogłoszenie. Los jednak nadal jest żądny krwi. Tym razem nie tej szpitalnej. Swoje ręce wyciąga w stronę oświaty.

Continue reading Złotoryjska hekatomba – felieton naczelnego →